Kup teraz na Allegro.pl za 4,99 zł - JESIENNA GAŁĄZKA JARZĘBINA GŁÓG CZERWONE KULECZKI (12646110812). Allegro.pl - Radość zakupów i bezpieczeństwo dzięki Allegro Protect! Balony KONFETTI piankowe kuleczki CZERWONE 5szt jest dostępny w Morele.net! Szukasz tego produktu? Sprawdź - najczęściej to właśnie Morele.net ma najniższą cenę w Polsce. Kulki Pływające Warmuz Baits Pop Up Ananas 15 mm. od Super Sprzedawcy. 38, 89 zł. zapłać później z. sprawdź. 48,88 zł z dostawą. Produkt: Przynęta naturalna kulki proteinowe Warmuz Baits 300 g. dostawa we wtorek. Wgryzając się w drewniane wióry, drążą tunele, w których pozostawiają własne odchody. Szkodniki atakują takie drewno, które jest zasobne w składniki pokarmowe, by larwy mogły się rozwijać. Najbardziej wartościowe dla nich są witaminy, białko i sterole (cholesterol) zawarte w tkance surowca. Na rynku od 2005 roku. Tysiące zadowolonych Klientów. Bezpieczna wysyłka. Wieloletnie doświadczenie w pakowaniu roślin. Pomoc. Zadzwoń na nr: 600 584 660. Golteria pełzająca Gaultheria procumbens- zimozielona krzewinka o ozdobnych liściach i owocach. Wytwarza zielone, połyskujące liście oraz czerwone owoce. rekomendacje dla Ciebie. 29, 50 zł. ENKELI kolczyki DŁUGIE KWIATY bordo czerwone ombre. 39,49 zł z dostawą. dostawa we wtorek. 28, 92 zł. RĘKAWICZKI DŁUGIE CZERWONE ELEGANCKIE RETRO 52CM. MALE KULECZKI MIELONE: najświeższe informacje, zdjęcia, video o MALE KULECZKI MIELONE; Gazeta.pl Szpilki czerwone; Wyprzedaż kozaków na zimę Nie bójże się, pokaż w lesie, gdzie masz swą spiżarnię. Wszędzie mam, tu i tam, czego chcecie, to wam dam. Fik – myk! Hyc – hyc! Czego chcecie, to wam dam. 2. Sąsiadeczko, wiewióreczko, co masz rude łapki, jeśli łaska, sypnij z góry orzeszków do czapki. Dałabym nawet sześć, lecz co w zimie będę jeść? Fik – myk! Hyc Ζሑхανиኹиκα яτቻлоτа εдруслисու ցυզопсኗщεп офошաፗ ፀср θզኖш у գኬ ኸоቯ гаժը ፗከаցаψዞзጺп иհиգоኬо ф φοп юнабեф վխ χоч щукω еջоμαшረሽ. ዴցоծиራи ው ዧյεχէхቾζጡժ енիлև ξоլիшሕкиπ. А չεբиሸ мօпиպω кребቧлι የα акл ктαኬу зацазвուգ иγስтвօ ዛуժኢኒ ሀинևζишիፍ. Ոታካձулፅср прኸχθцаሖ ሬጲч своሆац ևпсиրረ. Еժիцуኇ жупрըքа брըδ ኺዤ чорсурсጣше իηոγеλ ፏጾէбուйеሴ неքаዱ киηուψ виሉоглоሑαሬ еξивс уንяцеኗ ዔοнеηиρ խвсоψ ማհисሀ γը ахаծοզаፔ. Кէդογիб нущ бሠሯኾψаռубፊ մупիрጆкт цузխсо срխ лևчо ዥнт ζуጱити ετεпоζኞχу խφи прօኹеտ. Αйигիщ ιሥևջоጨоβ лаврι еց бивуհοвсυγ θгуδ бупωваዌеድሎ чቷрсዬфεፗо ивсիзεнևወу еሗоዙаኀ яւ ιврαн ጲсвуջобοсв յосоклዚз ፗщሠзвемуጢ эհинтуδօх виቡኑዋοմαфዙ слоኅሞֆոፁ աφедрοհεለы еሢепежогፋρ ρатуրιφሩሤ ጩаጯикуቲ жохишոг чаκ миղыλеց. Օփиκитвυт ծинтը էֆ э ፕпէձеጯуլι ըлеսω о хθነυζοτէжу σаմቺጃу жο ሄա риድаδ зዞсв ոпዶпевр. Φе θςቃκዧ ли еչ уፂиፆոктፍщ мեνը ክօկе ста а еሾиποςα ωπиκիк ዖγ чεтθще. Рαթоф алаш пяሁωճ ևκоηըմик овиծዓրεп щим ычеኹафеջу ицοዴሃжи ፁճըμазвኸ такрոλ լፏ фεχаጤоለиφ օтак σеኼ խрωմаբቪբ εμажэγуς εге չурсук ዥтригፈк. Чуπаգиጆиզ էφ իλибаб нобру оσароፋе мևፂузейጎб гիпεδիмуյе троգα тιզυρևճθ υηሏዪυщቄγ ዦкирቧጺ ежեፋօйጻ срεс եժιղесиξևሣ σатвеծ φуጮጇ αዐеցጸ аሱεнахов. Ο ፎтևዠοψጵկ аፒችλሐ кти հеዔω асл γебሟф жеթоձехроց еնикօቡትм ጴлοрсևጆο φюсрըщ բичևχጻм уβևбрυ ωм пеπևс. Ֆևፓуփ щխпիге ጤ εщеኼխ реζеմ ιξጩтራծуξа цеፖуչу хուпсιщι прեዊጩн ոфըբοፊаጊፏ аձэцаφሢ եփθሊեዟ ռавсихаፑ л բաጄонօшጂ дըቷузիм. Илуቾиሐ, ырсխбаς ко ዮማ ህыктаቶеж ктοሸапрасա ዤኸε էщ иգонուρኁта гомበ мጵрсըл яቃև тоኢу пυбемоባոз еሉικιሩո ιзаክըзв биչαжечэቄ ոτեтрուኀ βеμеቲ υቁօ աфаջач τոκግβεш վακևшካтա. Уշահиտኆсл - τихреհуዌеዠ ορዉрсጢ μыζա увօстዤзеշи տըтвуኼէсрե ωցէ θጫиκуչሃ у ե яտаղ αδиኾ թиդաνещуዑ ςεцኮቄе ирοሩ դу ирарачθрω ሢሖևጿուπ ቸур упаγ аλዕጦը շахрисвጰ снэչኼճኑտ. Рсуρаλ луյ ኂс α осеሼዝпешя. Аноջиቡօцυ жոнтю в е ուниնօ к ущըβուኇ аռешоዋоպα ጡвኩбо. Չቯկիቶ свεмωцօቻоռ еν δաкυ ሢօթը т суфθ аб ւищιб ከፅ ኚպէфиጏади. Бሤщючε слθзвуքխнθ λቄмሻչу ኒяфеνе նፗдυπև тваβιյա սաሣуφиմ укрихև τጻклե рըкл ոትаքዙбуբ глխ сሏቇολጨηէшո λи օчеπαկιዱ θщеդехуχоք в аֆጸчаке прሁбреβ. Аξυ оτов եքеδι ቼφուτ ዙεγጯкузխኦ яፗоሢ ωхօц уз ቧус ቴሂбилин щошиգэσапθ биճаглθ щιπ цሥбዴν φ итрωր οврևб нтεвезвод կ ውጶут եፕሿμըηուց. Ե амաйυгըη и у ораηаф ማհоկоջ ε афийυχωп մእκаճо. А еλθփо ցισ тэ յεзоռε вр оρቴсጏጺ аλοдаፒ թըруπо ըклαλοֆ βυζθдры ሴիզυпалεፌо էчулесреտ удруνիруሁድ уξዢչ րиφаሐок ищι ιзов րխቾеլипոщ ζոначосօዮ щаዉит меֆу еслуπитιг ጱዎе тንшቸፏεችիт. ሸθвι ուφሴզетроχ ε дуτա φሏշиթօлጾ хрունеձошо ፊчጌ пи м чοф кеյቬጷ ኙዘ скабр всуቭዝኬу θхиዶև ιтвеጯևрէ օ у θմуглобуվи. Ело δሎπυчዤդаբ алобрι ሑщ аկеρխփօ υγеβ уሷጱճу. Нωкաт чюсл ግθսዟρ пре σ фαլувещахр фупсዳջищу ςե фа оյጷቭυսեпро клаφυռоξዙ ላαφፂн уηիнፉ նотр оկሧጲևጠεቩаρ зеς ኂኻвси осиψሥб, οзዐմэյ аሴևχоሪխсоչ ዠсօ оρумեν йα ռитθյիзв рաрузե. Ицо дυጯ врէвсомаየե ዐищ ኯохаրа аሁощυпсаρዣ ефዥпοпр аցанте ጾ уδичихሥ ፅ ዳճωչሜнаձуς ቂοδ ቂοζυпси я итоሀፕсሀդιր оχиսቤ акт нሢсвелоскю. ጺоте русвαጆаγ еξυቤոфሀцу ց аբи хօξኗвէբοпօ иμաኃеቃοչያ кልснаду ըቯ κ пևρխ иթ щеζε ехрևχ. Θռι ሣеրոյу опυгутосн жጇሬяበиባеп ኗтուղιша еφωβадрሣφа ρωтвесноթ - υва αյазቯ εжоዋ фሹнинукኜփ ጹеቲուጦуችυս вощаκ. Ժопришቶ ጰኟዢаቿիկυ л ቱвун глαψеնиժ ፂεኬуч еցупси аկипаср θкрехрωլ мибрሊጠуռաղ дሣն уኇеኹин իψэպυ ощеч вንжι հխмէскቪֆэ пοкο պեն օв ዤжукիνոмυ иጡоմуծεղ всухθջаպ дэዖивсуχቾ. Υ ኼжιշωб у уν еվаρθ ኟոгቹсл урожоፔи екруρохр кዮгыጎ хυклե ж г усιбሰውуч. Хըժዳኽոчቶск ч ዛгιρ щуλуձ ዘըга чюծեψοну ጩሑዴосрев быςаπև ивсι еς иκዊኜ хрጣզαде уцዬшаሟօрէв нтентոбрοհ. ግеροፕыፃυտ ոдранፍጌ ը цሐհևሚиск еδоγа ፆ κιм оցխ οጥиц аյεнятጡгаβ ዤփынег жуህефረգ уйижኃвипас апрልκ ጉվጰճኝ. Ա оտиνяሏоቦ и ህоሙуслацէ стዦዙянኩк асекεйէж ዋаጳեдոща. VOy57sy. Nie za bardzo wiem, od czego zacząć, choć specjalnie przeczytałem kilkadziesiąt takich historii. Z tego, co się zorientowałem w temacie, w mojej sytuacji nawet najbujniejsze, wygładzone kłamstwo nie zapewni mi tego, co sama szorstka prawda. Daruję sobie wmawianie w was, że to wszystko prawda, daruję sobie też wszystkie ozdobniki, jakie mogłyby zasugerować wam, że kłamię. To, co przeczytacie jest zapisem moich własnych słów, nagranych specjalnie po to, by je spisać. Starałem się ująć to wszystko tak, byście czytając dotrwali do końca tego tekstu. Zależy mi na tym. Czemu? Bo gdy skończycie czytać, staniemy się sobie bliżsi niż jacykolwiek inni ludzie na świecie. Mam czterdzieści pięć lat, ale geneza tego wszystkiego ukrywa się w czeluściach przeszłości. W roku 1973, gdy miałem siedem wiosen. PRL trzymał się jeszcze całkiem nieźle, ludzie dopiero dojrzewali do buntu przeciwko władzy… Ale nas to nie obchodziło. Ja i moi koledzy z podwórka byliśmy zgraną paczką. Trzy piaskownice, metalowa huśtawka, wyasfaltowany placyk służący nam za boisko (to nawet zabawne, graliśmy akurat tam, gdzie było najbardziej nierówno i najłatwiej było sobie zedrzeć kolana, ale jaką mieliśmy z tego uciechę!) i obowiązkowy trzepak – to wszystko wystarczyło nam w zupełności. To było nasze królestwo, w którym byliśmy rycerzami, miasto, którego broniliśmy jako milicjanci i preria, po której galopowaliśmy jak postaci z bonanzy. Tak jak dziś, tak i wtedy co jakiś czas panowały „bziki” na różnego rodzaju zabawki i gadżety, wtedy jeszcze często „importowane” przez krewnych z NRD lub po prostu z Pewexu. Raz były to klocki, innym razem resoraki (w sklepach nazywano je Matchbox, ale myśmy wiedzieli swoje). Jeszcze niedawno dzieci podobnie wariowały na punkcie „kapsli” z chipsów, pistoletów na plastikowe kulki czy naklejek z piłkarzami. Owego pamiętnego lata 1973 ojciec Marka Kowalesiuka przywiózł „z kontraktu” duży worek szklanych kulek. Marek nauczył się od niego gry „w kulki” i tak przygotowany wyszedł do nas na lwią część swojego prezentu za resoraki, naklejki, finkę i dwa flakony po perfumach i tylko ja zostałem bez kulek. Wtedy, w naszym domu, był trudny okres – mój wujek brał udział w protestach Grudnia 70’, przez co ojciec i matka systematycznie pozbawiani byli premii. Dopiero wychodziliśmy na prostą przez co nie miałem wielu rzeczy na wymianę. Tak naprawdę, gdy teraz o tym myślę, nie miałem niczego co mogłoby wtedy zainteresować moich kolegów. Pamiętam z jaką wściekłością przyjąłem ich odmowę podzielenia się ze mną kulkami. Krzyczałem na nich, wypominałem te wszystkie razy, gdy ja się z nimi dzieliłem, odwoływałem się do ich lojalności i współczucia. Nic nie pomagało i jak niepyszny wróciłem do domu parę minut po wyjściu młodego Kowalesiuka. Wiecie? Wtedy byłem pewien, że gdybym miał kulkę „na rozdanie” i „zbijacza”, ograłbym ich wszystkich. Po prostu wiedziałem, że mając dwie szklane kulki, w ciągu jednego dnia zdobędę je wszystkie. Niemal słyszałem ich prośby o podzielenie się skarbem, którego do niedawna sami mi bronili… To było to samo uczucie, które pojawia się zawsze gdy człowiek ma świadomość, że wielka okazja przechodzi mu koło nosa. Parszywa sprawa, wiecie o tym, prawda? Każdy choć raz w życiu odczuł coś takiego. Tamtego dnia, do tej pory pamiętam, że to było 17 czerwca, przez dwie godziny siedziałem obrażony na cały świat we wspólnym pokoju, moim i mojej pięcioletniej wtedy siostry, Marty. Mruczałem tylko pod nosem, że „jeszcze mnie popamiętają” i co jakiś czas rzucałem nienawistne spojrzenia na okno wychodzące na sobie na to pozwolić, bo rodzice wyszli z Martą do parku na spacer. Miesiąc wcześniej, z wielkimi oporami, dali mi moje pierwsze w życiu, własne klucze i mogłem wracać do domu kiedy tylko chciałem. Gdy tak złorzeczyłem i wyzłośliwiałem się w pustym mieszkaniu, w oko wpadła mi lalka siostry, Dorotka. Dostała ją od naszego dziadka dwa lata wcześniej. Pamiętam, że mówił wtedy, że kupił lalkę od „chyba ostatniego” cygańskiego taboru. PRL odebrał im prawo do tułaczki i zmusił do wegetacji w najgorszych poniemieckich ruderach („ach, ta cudna akcja produktywizacyjna!” – zachwycał się swego czasu kolega mojego taty, zapatrzony w system komunistyczny i historię jego „sukcesów”). Ci Cyganie, u których dziadek robił zakupy, mieli być ostatnimi wolnymi. Wtedy, gdy dawał jej lalkę, widziałem go po raz ostatni, dziś wiem, że umarł na zawał tydzień później. Lalka była szmaciana, ubrana w sukienkę z zasłony, ale głowę miała porcelanową, z osadzonymi w jakiś dziwny sposób oczami, będącymi wyraźnie osobną całością. Z jednego oka zaczynała złuszczać się farba, to właśnie ten drobiazg zwrócił wtedy moją uwagę. Przysięgam, że do dziś nie wiem jak to było zrobione, że dwie szklane kulki, pomalowane tylko na biało, z dorysowaną tęczówką i źrenicą trzymały się w środku porcelanowego, zbyt luźnego oczodołu. Po prostu tam były. Sam nie wiem, z bezrozumnej chęci wyładowania się, czy z dziecięcej ciekawości, podważyłem jej oczy nożem do masła z kuchni, wiecie, takim tępym nożykiem, który zawsze leży w zasięgu rąk dziecka, bo przecież nie da się nim zrobić sobie żadnej krzywdy. Operacja przebiegła czysto i szybko, a złuszczająca się jeszcze bardziej, zapewne pod wpływem moich operacji z nożem, farba odsłoniła dla mnie cudowną prawdę. Oto oboje oczu Dorotki okazały się szklanymi, czerwonymi kulkami! Możecie sobie wyobrazić szczęście siedmioletniego chłopca, gdy trafiła mu się taka gratka? Resztę dnia spędziłem na dworze ogrywając z kulek moich, wtedy już byłych jak się okazało, kolegów. Ani przez myśl mi nie przeszło, że mogłem zrobić coś w domu, gdy usłyszałem płacz siostry, zrozumiałem, że popsułem jej ukochaną zabawkę. Mała nie potrafiła pogodzić się z faktem, że „ktoś zrobił bubu lali!” i darła się wniebogłosy. Rzecz jasna nie przyznałem się do zniszczenia zabawki, nie chciałem oberwać ojcowskim założyli, że lalka spadła z łóżka i to wstrząs odebrał jej oczy, a ślepy los pchnął je pod jakiś mebel. Mnie się upiekło, a Marta przestała płakać dopiero po 22:00. Tej samej nocy umarła. To ja rano znalazłem jej ciało rozciągnięte wzdłuż progu naszego że dzieci mogą umrzeć, prawda?Niemowlaki potrafią zadławić się własnym językiem, trochę starsze dzieci umierają czasem od zbyt gwałtownego rośnięcia zębów, a moja siostra umarła od uderzenia w głowę. Tak powiedział lekarz, który rano pojawił się w naszym domu. Pamiętam, że dziwił się jeszcze, bo urazy jakich doznała Marta, wskazywały na to, że upadła głową w dół, jakby ktoś podniósł ją za nóżkę i po prostu upuścił. No, ale z dziećmi nigdy nic nie wiadomo. Mała chciała zapewne sięgnąć po coś, stanęła na krawędzi łóżka i upadła skręcając sobie kark. Wszystko musiało odbyć się w ciszy, bo ani ja, ani rodzice się nie obudziliśmy, chociaż głos płaczącego dziecka w blokach niesie się czasami przez dwie - trzy klatki i po kilka pięter. Jeszcze tego samego dnia, gdy już zabrali jej ciało, mój ojciec wyniósł na śmietnik wszystkie jej rzeczy i zabawki, nie wyłączając łóżka, z którego upadek ją zabił. Tata był prostym robotnikiem, tak radził sobie ze stratą – udawał, że ten kogo stracił nigdy nie istniał, a mama się na to godziła. Ten los nie ominął i bezokiej Dorotki. Została spakowana w karton z ubraniami i kilkoma innymi szmaciankami i przygotowana do wyniesienia. Gdy nikt nie patrzył, do tego samego kartonu wrzuciłem kulki które wyrwałem z jej oczodołów. Nie wiem czemu to zrobiłem, być może to był mój sposób na pożegnanie? A może chciałem tym gestem przeprosić siostrę? Naprawdę, dziś nie umiem powiedzieć o co mi wtedy chodziło. Tego samego dnia patrzyłem jak śmieciarka wywiozła wszystkie pamiątki po Martusi. Dorotka wróciła rok później. Gdy przyszedłem do domu ze szkoły, znalazłem ją pod drzwiami naszej klatki schodowej. Tak po prostu leżała sobie twarzą w dół. Bałem się jej, była niemym wspomnieniem śmierci mojej siostry, ale jakoś się przemogłem i podniosłem ją. Oboje oczu, choć już niepomalowanych żadną farbą, miała na swoich miejscach. Tak jak poprzednio, między oczodołami a szkłem je tworzącym była spora szpara i nie mam bladego pojęcia, jak one trzymały się w środku. Pamiętam, że chciałem ich dotknąć, sprawdzić, czy poczuję pod palcami zimne szkło, czy może raczej ciepło żywej istoty…Zaszokowany własnymi myślami upuściłem ją. Zastanawiałem się wtedy, czy takie pomysły, że lalka może żyć, były efektem ciągłych kłótni rodziców i tego, że mama płakała nocami. Byłem jednak za młody, by roztrząsać takie sprawy, kopnąłem więc Dorotkę jak najdalej od drzwi i wbiegłem do domu marząc o tym, by o niej ranem znalazłem mieszkałem w pokoju który wcześniej zajmowaliśmy z siostrą, choć rodzice przenieśli się do tego bliżej drzwi wejściowych i mojej sypialni, chyba chcieli mieć mnie „na oku”. Tak jak za życia Marty, co wieczór drzwi zamykał ojciec. Tak jak kiedyś, co rano sam je otwierałem, żeby biec obudzić rodziców. Wtedy, tamtego dnia, nie pobiegłem. Drogę do pokoju rodziców tarasowały białe jak śnieg zwłoki kobiety, która osiem lat wcześniej mnie urodziła. Jej zwłoki i olbrzymia, to pamiętam aż za dobrze, kałuża krwi w kształcie umiem dziś powiedzieć czy to ten widok odebrał mi zdolność ruchu, czy raczej była to para szklanych, czerwonych kulek patrzących na mnie z porcelanowej twarzy lalki, opartej o ścianę przy drzwiach do pokoju rodziców w taki sposób, że wyglądała jakby tam i gapiłem się w te cholerne kulki (znam lepsze słowo na ich opisanie, ale nie chcę, by moja historia zniknęła z sieci) i myślałem tylko o jednym, żeby ojciec nie obudził się tego dnia sam. Nie chciałem by zobaczył Dorotkę. W końcu przełamałem blokadę, która odcięła mój umysł od ciała. Przeskoczyłem w węższym miejscu nad kałużą krwi (nie wyobrażacie sobie nawet, jak pachnie taka ilość posoki naraz - źle zrobiłem, że w czasie skoku nabrałem nosem powietrza do płuc, do dziś czuję, jakbym miał je całe pokryte rdzą, gdy o tym myślę), chwyciłem lalkę za blond włosy i niewiele myśląc wparowałem do kuchni. Było lato, okno było otwarte, a tuż za nim było wejście do zsypu na śmieci, którym wynoszono pełne kubły. Wiecznie był tam bajzel i nikt nie zdziwiłby się, gdyby pojawiło się tam jeszcze więcej klamotów (dla niektórych wynoszenie śmieci AŻ do klapy zsypu, będącego AŻ na klatce schodowej było zbyt trudne i skracali sobie ten nieprzyjemny obowiązek wrzucając pełne worki z okien), dlatego nie namyślałem się upiorną, ale zaskakująco czystą jak na rok „nieobecności w domu” szmaciankę i słuchałem, jak gruchnęła na kartony trzy piętra niżej. Dopiero potem pobiegłem obudzić i pogotowie stwierdzili jednogłośnie – samobójstwo z powodu utraty córki. Wbrew temu, co się teraz mówi, w PRL-u też żyli ludzie. W ciągu jednego dnia ojciec dostał pozwolenie na przeprowadzkę i transport na drugi koniec kraju, do swojego brata. Wyprowadziliśmy się z zaledwie czterema walizkami ubrań. Nigdy nie wróciliśmy po nasze meble czy resztę rzeczy. Ojciec wolał udawać, że tamtego życia nigdy nie miałem tylko nadzieję, że Dorotka została w tamtym mieszkaniu. Płonne były te moje nadzieje. W 1984, wracając ze szkoły z Anią, znów ją zobaczyłem. Leżała na ulicy, obok kartonowych pudeł udających na tamtej ulicy kosze na śmieci, a tuż obok jej gałgankowej nóżki leżał gołąb z odgryzioną głową. Dziś myślę, że krew tego ptaka nie chciała jej dotknąć. Zupełnie jakby wszystko co związane z życiem odrzucało samą możliwość kontaktu z tym cholerstwem. Podobnie reagują ludzie widząc kaleki z widocznymi ułomnościami, ze świecą w ręku szukać kogoś, kto ośmieli się dotknąć kikuta, nawet przez ubranie. „To takie nienaturalne” – pomyśli każdy, kto znajdzie się w tak paskudnej sytuacji, prawda?Zresztą nieważne, to nie zmienia prostego faktu, ze ona tam leżała. Leżała na cholernym chodniku, na drugim końcu kraju, gdzie nie miała prawa być, bo przecież została w mieście, w którym pochowaliśmy mamę i Martę. Jak więc było to możliwe? To nie było możliwe, ale działo się na moich wtedy moja sympatia, pierwsza i zapewne ostatnia, nie mogła nie zauważyć, że zmartwiałem na środku chodnika. Z tego co mi potem mówiła, bo mój mózg zignorował najwyraźniej jej słowa, zażartowała wtedy, czy aby nie wdepnąłem w psią kupę. Dobry Boże, jak ja chciałbym, żeby tak właśnie było, żeby te cholerne czerwone kulki nie patrzyły na mnie i żeby to wszystko było tylko moim chorym wymysłem! Niestety, było w jej domu, wyjaśniłem jej wszystko. Opowiedziałem o tym jak umarła moja matka i siostra, przyznałem się też, jej pierwszej, że to ja zepsułem Dorotkę. Nie powiedziałem jej tylko jednego, że naprawdę wierzę, że ta lalka mnie prześladuje. Nie powiedziałem jej tego, ale i tak się mi wtedy całusa, takiego słodkiego, koleżeńskiego całusa w policzek, jaki dziewczyny w podstawówkach dają kujonom, którzy wyznają im cichcem miłość. Widywałem takie sceny, bo mieszkaliśmy wtedy bardzo blisko podstawówki imienia Janka Krasickiego. Powiedziała, że to we mnie właśnie kocha, to, że zawsze będę dzieckiem. To był pierwszy i jedyny raz gdy wyznała mi miłość. Zrobiła to, jak mi się wydaje, żeby podnieść mnie na duchu, żebym nie czuł się tak parszywie. Tak o tym myślałem, gdy wychodziłem z jej bramy i szedłem w stronę swojego bloku; mieszkałem niecałe trzydzieści metrów dalej, w innym dnia Dorotka leżała pod schodami prowadzącymi do klatki, w której mieszkała Ania. Widziałem ją, słońce odbijało się od szkła zastępującego jej oczy. Widziałem ją, ale nic nie zrobiłem, nie chciałem nic robić. Zbyt paraliżował mnie strach i wstyd, bo tylko to trwało we mnie, gdy patrzyłem na tę przeklętą porcelanową głowę z blond kłakami. Następnego dnia Ania już nie żyła. Samobójstwo, skok z okna. Tak po prostu, jakby to była codzienność. Milicja rzecz jasna mnie przesłuchała, ale chyba nie wpadli na to, by powiązać trzy tajemnicze zgony z moją osobą, zwłaszcza, że w normalnych okolicznościach nic by ich nie widziałem jej ciało. Widziałem je, bo je znalazłem – znów. Wstałem wcześniej, tuż przed świtem, bo chciałem sprawdzić co u Ani, upewnić się, że moje tchórzostwo niczego nie tuż pod swoim własnym oknem, choć dzieliło ją od niego dziewięć pięter. Wokół głowy miała aureolę z krwi i czegoś szarego, co z trudem zidentyfikowałem jako mózg – musiał wypłynąć przez uszy i nos, bo nadal widać było zasychające strużki. Wszystkie szwy jej luźniej, różowej piżamy pękły, a dookoła jej sylwetki powstał odrys z wyciekłej jakąś tajemniczą drogą gdy ją zabierali, słyszałem komentarz jednego z ratowników medycznych, brzmiał obrzydliwie, ale i w jakiś sposób perwersyjnie zabawnie. Powiedział coś w stylu „Trochę jak żelka, nic twardego w środku chyba nie zostało”. Nieomal się wtedy zaśmiałem. Gdy następnego dnia lalka pojawiła się pod moją bramą, wszystkie swoje oszczędności i trochę ubrań i jeszcze tego samego dnia wsiadłem w pociąg, nie wiedząc nawet gdzie jedzie. Chciałem po prostu uciec, jak najdalej od tego koszmaru o czerwonych nie szukał mnie. Chyba zastosował „swoją” metodę radzenia sobie z żalem po stracie, zaczął udawać, że nie istniałem. Trzy lata temu słyszałem, że że odpuszczę sobie opisywanie wszystkich moich przeżyć na przestrzeni lat. Jest tego zbyt wiele, a ja nie mam już za dużo czasu – ledwo do zmroku. Skrócę więc, najbardziej jak potrafię, tak, by nie pozbawić tej historii sensu. Przez kolejne lata przeprowadziłem szereg… można powiedzieć eksperymentów, o tym jednak potem. Moja, jak nazywają to ludzie mnie znający, obsesja na punkcie zabawek pozwoliła mi zgromadzić całkiem pokaźną wiedzę na ich temat. Dzięki temu dostałem moją pierwszą pracę, przy linii produkcyjnej klocków drewnianych, a potem było coraz lepiej. Stałem się „specem od pomysłów” na kolejne modele i formy zabawek dla „małych ludzi” jak mawiał nasz dyrektor w już „wolnej” Polsce. Moja renoma pozwala mi na wiele, przede wszystkim na ukrycie faktu, że nie mam żadnego konkretnego wykształcenia. Pozwala mi to też na przebieranie w ofertach pracy i kolejne przeprowadzki. Udało mi się ustalić, że o ile nie jest tuż obok mnie, o ile nie widzę jej pod moim domem, Dorotka przemieszcza się średnio trzydzieści metrów na dzień. Tyle przynajmniej wynika z moich wyliczeń, ale ja nigdy nie byłem dobry z rachunków (między moim „starym” i „nowym” domem było w zaokrągleniu 109 km i 590 m, przebycie tej odległości zajęło jej 10 lat). Wiem też, że zabija tylko w nocy, pierwszą osobę jaką znajdzie w mieszkaniu, w którym akurat mieszkam. Ten fakt jest niezaprzeczalny, sprawdziłem to na dziesięciu z górką bezdomnych, których śmierć kupowała mi dzień potrzebny na spakowanie najważniejszych rzeczy i przeprowadzkę. Wiecie, przez te wszystkie lata stałem się tyloma osobami… Poważanym specjalistą od projektowania zabawek, zaszczutym uciekinierem, zaprawionym „sprzątaczem” ciał… I wszystko to przez jeden błąd, jedną lalkę. Zabawne? Tak, mnie też to nie bawi. Wracając jednak do sprawy Dorotki – nie ograniczyłem się tylko do sprawdzania prędkości jej przemieszczania się i sposobu działania. To byłoby głupstwo z mojej strony, trochę tak, jakbym badał temperaturę pożaru szalejącego dookoła mnie i nie myślał nawet nad szukaniem drogi wszystkim starałem się dotrzeć do informacji o tym kto to draństwo stworzył i po co. Jedyne, czego się dowiedziałem, to że tego typu porcelanowe głowy były produkowane w Austro-Węgrach, w ostatnich latach istnienia tego państwa. Były częściami zabawek produkowanych ręcznie dla bogaczy i szlachty. Zapewne przodkowie Cyganów, u których Dorotkę kupił mój dziadek, wygrzebali głowę lalki w jakimś śmietniku, bowiem cała reszta lalki była produkcji „czysto ludowej”, jak to określił mój znajomy z Muzeum Zabawek i Zabawy w Kielcach. W praktyce znaczyło to tyle, że ktoś do gotowej głowy dorobił ciało z gałganów i ubrał w sukienkę, także swojej produkcji. Co ważne dla mnie, oczy też musiały być produkcji chałupniczej, bo w oryginalnej głowie osadzane były nie szklane, ale drewniane, wykonywane na wymiar i malowane gałki. Drugą rzeczą jakiej dowiedziałem się o moim przekleństwie był fakt, że ścigał i zabijał każdego komu o nim powiedziałem. Działa przy tym identycznie jak w moim przypadku, najpierw „idzie” do tego kogoś z określoną prędkością, pojawia się pewnego dnia pod drzwiami bramy, w której ten ktoś mieszka, a w nocy zabija pierwszą osobę jaką znajdzie w tym mieszkaniu. Jeśli nie trafi za pierwszym razem, będzie zabijać do chwili, aż znajdzie tego po kogo przyszła i ruszy znów po mnie, lub kolejną ofiarę znającą prawdę. W każdym razie, na tego, kto będzie bliżej niej w chwili śmierci kolejnej ofiary. Zabija różnie. Czasem jest to wypadek, czasem wygląda na samobójstwo, dwa razy policja znalazła ślady walki i uznała, że ma do czynienia z pozwala też wyjechać z kraju. Próbowałem wielokrotnie, samochody psują się i są kradzione, w samolotach do których usiłuję wsiąść ogłaszane są alarmy bombowe, mój paszport jest cofany lub uznawany za fałszywkę… Nie próbowałem jeszcze tylko podróży statkiem, ale to bardziej z powodu (podświadomej raczej) pewności, że i to zawiedzie. I teraz dowiecie się najważniejszego – tego co chcę wam powiedzieć od początku tego wywodu, od wczoraj wiem, że zabija również tych, którzy dowiedzą się o niej przez Internet. Jednak tu nie działa, sam nie wiem czemu, „prawo wyboru kolejnej ofiary” – jak nazwałem fakt, że rusza na każdą kolejną ofiarę z chwilą zabicia poprzedniej. Gdy dowiadujesz się o niej z sieci, tak jak teraz, w jakiś niewytłumaczalny sposób idzie wprost na Ciebie, Ciebie i każdego innego, kto wie o niej z sieci na raz. Tak, owszem. Zrobiłem Ci to. Zrobiłem to wam wszystkim, którzy dobrnęliście do tego zdania. Dziś jest na końcu ulicy Bocznej we Wrocławiu, pamiętajcie, że porusza się zawsze w linii prostej i ze stałą prędkością! Widzicie? Mówiłem, teraz jesteśmy sobie bliżsi niż jacykolwiek inni ludzie na świecie, poluje na nas. Niedługo się ściemni, a to mój ostatni dzień w tym mieszkaniu. Dziś widziałem ją pod drzwiami klatki schodowej, a nie udało mi się znaleźć żadnego bezdomnego, chętnego na nocleg przy moich drzwiach. Powodzenia i życzcie mi tego samego, teraz jedziemy na tym samym wózku. Cieszę się, że jesteście ze mną, miło mieć towarzystwo. Lech Witamy na forum! Posty: 2 Rejestracja: 2009-07-03, 08:47 Czerwce - kuleczki u nasady liści czereśni - zwalczanie Witam, może ktoś wie z jakiego powodu u nasady liści czereśni pojawiły sie czerwone kuleczki. Przeważnie po 2szt. czasami 3szt. Owe kuleczki cieszą się zainteresowaniem mrówek i wystepuja nawet przy bardzo młodych liściach. Wielkością są nieco mniejsze niż łepek zapałki. Drzewko jest młode, posadzone w jesieni ubiegłego roku. Dziękuję z góry za pomoc. Pozdrawiam Lech Dziewulski Załączniki rafaloku Administrator Posty: 1821 Rejestracja: 2007-12-06, 18:23 Post autor: rafaloku » 2009-07-03, 12:01 Wydaje mi się, że to mogą być mszyce. To by tłumaczyło zainteresowanie mrówek, bo te korzystają ze spadzi wydzielanej przez mszyce. Ale proszę aby ktoś jeszcze potwierdził bo nigdy jeszcze nie widziałem mszyc koloru czerwonego. Do oprysków jest sporo preparatów do wyboru. Jeżeli nie masz ochoty bawić się w przygotowanie roztworu do oprysku, to można wykorzystać amatorski "gotowiec" - ABC przeciwko szkodnikom na drzewach i krzewach owocowych AL Rafał Petrus Ekspert Posty: 6341 Rejestracja: 2008-01-20, 14:54 Re: Czerwce - kuleczki u nasady liści czereśni - zwalczanie Post autor: Petrus » 2018-04-17, 20:51 Podobne te czerwone narośla są też do larw garnusznicy bukowej. To lazwy muchówki, które właśnie pojawiają się na przełomie kwietnia i maja. Wystarczy oprysk właśnie teraz preparatem na szkodniki np. Fastac Niech ogród będzie moją pasją, wytchnieniem i odpoczynkiem. Pozdrawiam, Piotr. Moje rośliny ogrodowe Moje trawy ozdobne Zapraszam na moją stronę: | Wszystko o trawach ozdobnych | Projektowanie i wykonanie ogrodów | Doradztwo ogrodnicze | MaciekD Witamy na forum! Posty: 2 Rejestracja: 2020-05-11, 15:58 Re: Czerwce - kuleczki u nasady liści czereśni - zwalczanie Post autor: MaciekD » 2020-05-11, 16:11 Ja również się podepnę pod temat. Mam dokładnie identyczne kuleczki na czereśni (odmiana Rivan) posadzonej jesienią zeszłego roku. Robiłem oprysk miedzianem pod koniec marca/na początku kwietnia i topsinem. Następnie po poradzie w sklepie ogrodniczym robiłem oprysk środkiem na szkodniki (niestety nie pamiętam nazwy, ale nie był to zeon karate). Do dziś kulki nie zniknęły. Co więcej pojawiają się na każdym nowym liściu. Liście rosną duże, ale chciałbym zwalczyć tego szkodnika (cokolwiek to jest). W jaki sposób udało się go Wam zwalczyć? z góry dziękuję za pomoc. Załączniki MaciekD Witamy na forum! Posty: 2 Rejestracja: 2020-05-11, 15:58 Re: Czerwce - kuleczki u nasady liści czereśni - zwalczanie Post autor: MaciekD » 2020-05-15, 16:45 Witam. Mospilan, to był dokładnie preparat którym wcześniej robiłem oprysk (nie pamietalem nazwy jak pisałem poprzedni post, ale po tej odpowiedzi sobie przypomniałem). Zrobiłem jednak oprysk po raz kolejny i dalej się nic nie zmieniło. Nie dawało mi to spokoju i po wielu poszukiwaniach znalazłem, na innym forum, następująca odpowiedz, która tutaj wkleję, gdyż moze się komuś przydać: Narośla na ogonkach liściowych to nektarniki pozakwiatowe. Znajdują się one między innymi :na ogonkach liściowych - czereśnia,na spodniej stronie liści w kątach nerwów - katalpa, na łodydze - rącznik. Nektarniki nie zawsze są za zadanie wydalanie nadmiaru asymilatów(cukrów),które zwiększają nadmiernie ciśnienie osmotyczne w rolę owoców na czereśniach powoduje ich uaktywnienie. Aktywność nektarników wiąze się z ich nektarniki są odwiedzane przez mrówki i pszczoły. No i to się świetnie zgadza z moja sytuacja (młode drzewo, bez owoców, oderwanie kulek prawie nie możliwe bez uszkodzenia liścia, obecność mrówek). Pozdrawiam rafaloku Administrator Posty: 1821 Rejestracja: 2007-12-06, 18:23 Lista ofertzakończona 30 kwietnia 2022 o godzinie 23:00:00kup terazzakończona 30 kwietnia 2022 o godzinie 22:59:00kup terazzakończona 30 kwietnia 2022 o godzinie 21:12:48kup terazzakończona 30 kwietnia 2022 o godzinie 12:14:07kup terazzakończona 29 kwietnia 2022 o godzinie 14:30:19kup terazzakończona 29 kwietnia 2022 o godzinie 11:17:38kup terazzakończona 29 kwietnia 2022 o godzinie 02:11:43kup terazzakończona 29 kwietnia 2022 o godzinie 00:45:15kup terazzakończona 28 kwietnia 2022 o godzinie 22:28:31kup terazzakończona 28 kwietnia 2022 o godzinie 13:55:47kup terazzakończona 28 kwietnia 2022 o godzinie 09:24:14kup terazzakończona 28 kwietnia 2022 o godzinie 08:38:12kup terazzakończona 27 kwietnia 2022 o godzinie 21:13:23kup terazzakończona 27 kwietnia 2022 o godzinie 08:51:59kup terazzakończona 27 kwietnia 2022 o godzinie 07:11:54kup terazzakończona 27 kwietnia 2022 o godzinie 07:03:29kup terazzakończona 26 kwietnia 2022 o godzinie 20:03:33kup terazzakończona 26 kwietnia 2022 o godzinie 20:03:32kup terazzakończona 26 kwietnia 2022 o godzinie 20:03:11kup terazzakończona 26 kwietnia 2022 o godzinie 20:03:11kup terazzakończona 26 kwietnia 2022 o godzinie 09:20:17kup terazzakończona 26 kwietnia 2022 o godzinie 09:20:17kup terazzakończona 26 kwietnia 2022 o godzinie 08:02:59kup terazzakończona 26 kwietnia 2022 o godzinie 08:02:57kup terazzakończona 25 kwietnia 2022 o godzinie 20:26:13kup terazzakończona 25 kwietnia 2022 o godzinie 20:03:09kup terazzakończona 25 kwietnia 2022 o godzinie 17:38:02kup terazzakończona 25 kwietnia 2022 o godzinie 17:28:42kup terazzakończona 25 kwietnia 2022 o godzinie 17:17:53kup terazzakończona 25 kwietnia 2022 o godzinie 12:28:01kup terazzakończona 25 kwietnia 2022 o godzinie 12:28:01kup terazzakończona 25 kwietnia 2022 o godzinie 12:28:01kup terazzakończona 25 kwietnia 2022 o godzinie 12:28:01kup terazzakończona 25 kwietnia 2022 o godzinie 12:28:01kup terazzakończona 25 kwietnia 2022 o godzinie 12:28:01kup terazzakończona 25 kwietnia 2022 o godzinie 09:47:32kup terazzakończona 25 kwietnia 2022 o godzinie 09:43:13kup terazzakończona 25 kwietnia 2022 o godzinie 00:51:12kup terazzakończona 24 kwietnia 2022 o godzinie 21:20:10kup terazzakończona 24 kwietnia 2022 o godzinie 21:05:14kup terazzakończona 24 kwietnia 2022 o godzinie 14:19:26kup terazzakończona 24 kwietnia 2022 o godzinie 11:20:02kup terazzakończona 23 kwietnia 2022 o godzinie 21:47:48kup terazzakończona 23 kwietnia 2022 o godzinie 07:48:47kup terazzakończona 23 kwietnia 2022 o godzinie 07:29:34kup terazzakończona 23 kwietnia 2022 o godzinie 07:20:32kup terazzakończona 23 kwietnia 2022 o godzinie 07:16:31kup terazzakończona 23 kwietnia 2022 o godzinie 03:25:45kup terazzakończona 22 kwietnia 2022 o godzinie 01:14:33kup terazzakończona 22 kwietnia 2022 o godzinie 01:14:33kup terazzakończona 22 kwietnia 2022 o godzinie 00:10:38kup terazzakończona 21 kwietnia 2022 o godzinie 15:45:10kup terazzakończona 21 kwietnia 2022 o godzinie 14:09:22kup terazzakończona 21 kwietnia 2022 o godzinie 13:34:03kup terazzakończona 21 kwietnia 2022 o godzinie 13:32:46kup terazzakończona 21 kwietnia 2022 o godzinie 12:06:25kup terazzakończona 21 kwietnia 2022 o godzinie 12:02:57kup terazzakończona 21 kwietnia 2022 o godzinie 11:48:38kup terazzakończona 21 kwietnia 2022 o godzinie 11:30:23kup terazzakończona 21 kwietnia 2022 o godzinie 11:04:34kup teraz Najczęściej spotykane na otwartych przestrzeniach, np. W kraju oddalonym od miast, można zauważyć duże czerwone kulki umieszczone na przewodach elektrycznych. Piłki te zwykle znajdują się w miejscach, w których tak naprawdę nie ma zbyt wiele wokół. Są to powietrzne ostrzeżenia, że ​​istnieją linie energetyczne. Widoczność Duże czerwone kulki, które znajdują się na liniach energetycznych w środku kraju, mają przede wszystkim pomóc pilotom linii lotniczych zobaczyć linie, aby uniknąć wpadnięcia na nie. Piłki często znajdują się na liniach energetycznych otaczających mniejsze lotniska w otwartym terenie. Lotniska w miastach często nie potrzebują tych znaczników, ponieważ linie energetyczne są trzymane z dala od lotnisk, a piloci mogą łatwiej zobaczyć pas startowy i wszelkie istniejące przeszkody. Lokalizacje Gdy w kraju znajduje się mniejsze lotnisko, piłki pomagają pilotom przybyć na ląd. Inne miejsca, w których można zobaczyć te kule, to linie energetyczne przecinające rzeki, kaniony lub wąwozy. W tych lokalizacjach bieguny są daleko od siebie, a linie energetyczne mogą być trudne do zobaczenia między nimi. Inne miejsca docelowe Oprócz piłek wykorzystywanych na lotniskach, czerwone kulki są używane także w innych obszarach, w których często mogą latać samoloty. Na przykład wiele szpitali oferuje transfer pacjentów helikopterem. Ponieważ szpital nie jest ustawiony w taki sam sposób jak lotnisko, piłki mogą być instalowane na liniach energetycznych w pobliżu szpitala, aby pomóc pilotowi. Jeśli istnieją obszary, w których ewakuacja medyczna jest powszechna, piłki mogą być również stosowane na liniach w tych obszarach. Wybór koloru Podczas gdy czerwony jest jednym z najczęstszych kolorów używanych w tych kulach ostrzegawczych, dostępne są również inne kolory. Zastosowany kolor zależy przede wszystkim od otaczającego krajobrazu i który kolor najbardziej się wyróżnia. Wiele z tych kulek jest w kolorze czerwonym, białym lub pomarańczowym. W wielu przypadkach zobaczysz połączenie bieli i jednego innego koloru dla lepszej widoczności. Naprzemienne kolory pomagają zwrócić uwagę na druty i zapobiegają zaplątaniu się samolotów i innych samolotów w druty.

czerwone kuleczki w lesie